Umursamaz Ablam

Umursamaz Ablam, sıradan bir aile evinin duvarları arasında gizlenen yasak bir çekimin portresini çiziyor. Adını bile duymaktan çekindiğimiz o abla, dışarıya karşı soğuk ve umursamaz bir yüz takınırken, telefonu kulağına götürdüğü anda evin içindeki dengeler sessizce yer değiştiriyor. Genç adam, ablasının dikkati başka yöndeyken ona yaklaşmanın, dokunmanın, hatta daha fazlasını istemenin verdiği cesaretle kendi sınırlarını sorgulamaya başlıyor. Siyah meleğin kanatları altında filizlenen bu tehlikeli yakınlık, kardeşlik bağlarının ne kadar ince bir çizgide durduğunu gözler önüne seriyor. Her telefon konuşması, her dikkat dağınıklığı anı, ikisinin de içten içe bildiği ama dile getirmediği bir arzunun kapısını aralıyor. Çizerin kalemi, karakterlerin yüz ifadelerindeki o ince geçişleri ve evin boğucu sessizliğini ustalıkla kullanarak, okuyucuyu bu ikircikli ilişkinin tam ortasına bırakıyor. Umursamaz Ablam, arzu ile vicdan arasındaki o kırılgan çizgide yürüyen iki insanın hikâyesini, hem gerilimli hem de şaşırtıcı derecede samimi bir atmosferde anlatıyor.